SauconyH Saucony, η μεγάλη εταιρία με παπούτσια αποκλειστικά για δρομείς ήρθε στην Ελλάδα και την αντιπροσωπεύει η VETO A.E.

Με δυναμικές εταιρίες όπως η FILA και η ARENA , στο «χαρτοφυλάκιό» της η VETO εξελίσσεται σε μια από τις κορυφαίες στον αθλητικό (και όχι μόνο) χώρο.

Η Saucony , έχει αναπτύξει σημαντική τεχνολογία στα παπούτσια που κατασκευάζει ειδικά για αθλητές, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Στο www.saucony.com ανακαλύπτεις τον ιδανικό συνδυασμό τεχνολογίας και άθλησης.

Ένας από τους κορυφαίους αθλητές, που συνεργάζεται με την Saucony, o Giorgio Calcaterra «πέταξε» στην 1η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 100 χιλιομέτρων, που έγινε στο Winschoten της Ολλανδίας και είναι ενσωματωμένο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Στον αγώνα πήραν μέρος αθλητές από 34 χώρες και ο Giorgio Calcaterra φορώντας παπούτσια Saucony, επανέλαβε την επιτυχία του 2008 όπου και είχε κατακτήσει και πάλι την 1η θέση.

Ο Giorgio Calcaterra γεννήθηκε στη Ρώμη το 1972 και μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο το 1995 άρχισε να εργάζεται ως οδηγός ταξί. Το πάθος για τους αγώνες γεννήθηκε σε ηλικία 10 χρόνων: Στις 14 Μαρτίου 1982, ενθαρρύνεται από τον πατέρα του, να πάρει μέρος στον Μαραθώνιο της Ρώμης. Από εκεί και πέρα δεν θα σταματήσει ο Calcaterra. Το 1990, στα 18 του χρόνια πήρε μέρος στον Μαραθώνιο της Ρώμης και έκανε 3 ώρες 29 ‘.

Από τότε, ο «ιπτάμενος οδηγός ταξί» έχει τρέξει σε όλο τον κόσμο, σε μια εντυπωσιακή σειρά από μαραθώνιους, για να φθάσει τους 175 μέχρι το 2008 . Μόνο το 2004 πήρε μέρος σε 31 αγώνες! Το 2000, έκανε ατομικό ρεκόρ με 2 ώρες 13’15 «, και πήρε το Παγκόσμιο βραβείο από το το αμερικανικό περιοδικό RUNNER’S.

Μετά από κάποιες εμπειρίες στους αγώνες των 50 km, το 2006 αποφάσισε να κάνει το άλμα συμμετέχοντας στον αγώνα 100 χιλιομέτρων από την Φλωρεντία στην Faenza. Τα έκανε σε 6 ώρες 45 ‘ και κατέκτησε το ιταλικό τίτλο. Αγωνίζεται σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, κάτι που του επέτρεψε να συμμετάσχει μέχρι σήμερα σε περισσότερους από 1000 αγώνες στη μεγάλη καριέρα του. Εκτός από τις πολλές νίκες στις 8 Νοέμβρη 2008 με τη νίκη του σε ένα ακόμη αγώνα, (έκανε 6 ώρες 37 ’41») και στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής των 100 km.

H Saucony στηρίζει τον παγκόσμιο πρωταθλητή που δοκιμάζει όλα τα πρωτοποριακά παπούτσια της στους μεγάλους αγώνες . Παπούτσια που μπορούν να αποκτήσουν όλοι (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) που έχουν πάθος με το τρέξιμο. Γιατί η τεχνολογία συναντά το design και τη μόδα σε μια γκάμα παπουτσιών μοναδικά για επαγγελματίες και ερασιτέχνες !

Τα παπούτσια Saucony θα είναι διαθέσιμα σε επιλεγμένα καταστήματα αθλητικών ειδών (Τηλ 210 48.39.480)

Enhanced by Zemanta
Advertisements

Το επίσημο blog του Συλλόγου Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών δημοσιεύει ένα μοναδικό αφιέρωμα στον Λεωνιδα Κύρκο που αναδημοσιεύω :

Ο εκλιπών συμμαθήτής μας Λ. Κύρκος στην τελευταία
παρουσία του σε εκδήλωση του συλλόγου μας (Μάϊος 2010),
με τον πρόεδρο του Συλλόγου μας κ. Λ. Τσιγώνια.

Εις μνήμην του αποβιώσαντος Λεωνίδα Μ. Κύρκου, αποφοίτου της τάξης του 1942 του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών, δίκην φόρου τιμής στη διαρκή αναζήτηση, τις καλές του προθέσεις και -πάνω απ’όλα- τον πολιτισμένο τρόπο που πολιτεύτηκε, βαριά κληρονομιά τόσο για τους πολιτικούς και ιδεολογικούς συνοδοιπόρους του αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας μας.

Απεβίωσε την Κυριακή 28.08.2011, μετά τις 6 τα ξημερώματα, σε ηλικία 87 ετών, ο ιστορικός ηγέτης της Ανανεωτικής Αριστεράς, Λεωνίδας Κύρκος.

Ο Λεωνίδας Κύρκος, «Νέστορας» της Ανανεωτικής Αριστεράς, πάλεψε σε όλη του τη ζωή για τον κοινωνικό και δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας, και την επούλωση των τραυμάτων του εμφυλίου. Πίστευε και πάλευε για την επίτευξη συναινετικών συνθέσεων για την προκοπή του έθνους. Προς τούτο δεν δίσταζε να παρεμβαίνει στα πολιτικά δρώμενα και να εκφράζει με παρρησία τις απόψεις του ακόμη και όταν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Με την απώλειά του κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της πολιτικής ιστορίας του τόπου.

Ενεργό μέλλον του Συλλόγου Αποφοίτων ΠΣΠΑ, ο εκλιπών δεν παρέλειπε με κάθε ευκαιρία να εκδηλώνει την αγάπη και τη στήριξη του στο σχολείο και τον Σύλλογο μας συμμετέχοντας με κάθε ευκαιρία στις εκδηλώσεις μας, όσο οι βιολογικές του δυνάμεις το επέτρεπαν. Τον εκλιπόντα συμμαθητή μας είχαμε τιμήσει για την προσφορά του στον σύλλογο μας αλλά και την εν γένει «προσφορά του στο Δημόσιο Βίο της Ελλάδας και τους αγώνες του για δημοκρατία και ελευθερία» κατά την τιμητική εκδήλωση των 80 χρόνων από την ίδρυση του ΠΣΠΑ που διοργανώσαμε τον Ιούνιο του 2010.

Από την ετήσια εκδήλωση κοπής της πίττας του Συλλόγου το 2009
(από το φωτογραφικό αρχείο του συλλόγου μας)

Ο βίος και η πολιτική του πορεία
Ο Λεωνίδας Κύρκος γεννήθηκε το 1924 στο Ηράκλειο Κρήτης. Ήταν γιος του Μιχαήλ Κύρκου ο οποίος μαζί με τον Ιωάννη Πασαλίδη και με άλλες προσωπικότητες από τον χώρο της Αριστεράς ίδρυσαν την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών το 1942. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του λόγω των επανειλημμένων πολιτικών διώξεων. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου φυλακίστηκε κατ’ επανάληψη: το 1946 για 8 μήνες και το 1948 (φυλακίστηκε εκ νέου). Το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο. Η απόφαση του Εκτάκτου Στρατοδικείου δεν εκτελέστηκε λόγω της διεθνούς αντίδρασης διότι μεταξύ των καταδικασθέντων ήταν και ο Μανόλης Γλέζος. Αποφυλακίσθηκε το 1953.

Εργάστηκε επί πολλά χρόνια στην πολιτική αριστερή εφημερίδα Αυγή, πρώτα ως ρεπόρτερ και αργότερα ως διευθυντής (1958-1961). Ο Λεωνίδας Κύρκος μπήκε στην πολιτική και εξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου το 1961, 1963 και 1964 με την ΕΔΑ. Με την διάσπαση του ΚΚΕ, πήρε το μέρος των λεγόμενων ανανεωτικών δυνάμεων και βοήθησε στην καθιέρωση του ευρωκομμουνιστικού ΚΚΕ Εσωτερικού. Στις 21 Απριλίου 1967 συνελήφθη και παρέμεινε στη φυλακή για 5 χρόνια.

Μετά την μεταπολίτευση εκλέχτηκε βουλευτής, το 1974 και το 1977, και ευρωβουλευτής το 1981 και το 1985. Ο Κύρκος ήταν πρόεδρος και γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Εσωτερικών μέχρι τον Απρίλιο του 1987, οπότε εντάχθηκε στην Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ) της οποίας εκλέχτηκε πρόεδρος. Μαζί με το Χαρίλαο Φλωράκη, ίδρυσε τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, του οποίου υπήρξε γραμματέας μέχρι το Μάρτιο του 1991. Από το 1989 μέχρι το 1993 ήταν βουλευτής με τον Συνασπισμό. Έγινε στόχος σφοδρής κριτικής από το χώρο του ΠΑΣΟΚ για την συμμετοχή του στην κυβέρνηση συνεργασίας με τον Μητσοτάκη.

To 2000 προτάθηκε τιμητικά από το κόμμα του Συνασπισμού για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, όμως η βουλή εξέλεξε τον ανθυποψήφιό του, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Το 2010, με επιστολή του δήλωσε στήριξή στο νέο κόμμα Δημοκρατική Αριστερά. Το τελευταίο διάστημα λόγω των προβλημάτων με την υγεία του είχε αποστασιοποιηθεί από την ενεργή πολιτική, αν και συχνά κατάθετε την άποψή του δημόσια.

Ήταν χήρος, και έχει δύο γιους.

Enhanced by Zemanta

«Η δύναμη που έχουν οι αθλητές που πήραν μέρος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης αθλητών με αναπηρίες του Βερολίνου είναι πηγή έμπνευσης για τη δύναμη που πρέπει όλοι να αντλούμε σε αυτή τη περίοδο της κρίσης».

Με αυτά τα λόγια ο Διευθύνων Σύμβουλος της Βέτο, Αλέξης Χατζόπουλος, αποφάσισε να χορηγήσει η Arena, κορυφαία εταιρία αθλητικών ειδών κολύμβησης στην Ευρώπη, την ελληνική ομάδα κολύμβησης αθλητών με αναπηρίες, με τον απαραίτητο εξοπλισμό (σκουφάκια, σαγιονάρες).

Η ελληνική ομάδα κατέκτησε την 12η θέση μεταξύ 39 χωρών που έλαβαν μέρος. Με απολογισμό ένα χρυσό, οκτώ ασημένια, δύο χάλκινα μετάλλια αλλά και συνολικά 17 πανελλήνια ρεκόρ, η ελληνική ομάδα έστειλε ενθαρρυντικά μηνύματα ενόψει των Παραολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012.

Τα ελληνικά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου είναι τα εξής:

ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ

Χρήστος Ταμπαξής 50μ. ύπτιο S1

ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ

Χρήστος Ταμπαξής 50μ. ελεύθερο S1

Αριστείδης Μακροδημήτρης 50μ. ελεύθερο S2

Χρήστος Ταμπαξής 100μ. ελεύθερο S1

Αριστείδης Μακροδημήτρης 100μ. ελεύθερο S2

Ιωάννης Κωστάκης 100μ. ελεύθερο S3

Χρήστος Ταμπαξής 200μ. ελεύθερο S1

Αριστείδης Μακροδημήτρης 200μ. ελεύθερο S2

Αριστείδης Μακροδημήτρης 50μ. ύπτιο S2

ΧΑΛΚΙΝΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ

Ιωάννης Κωστάκης 50μ. ελεύθερο S3

Νίκος Τσότρας 100μ. ελεύθερο S7

Η Arena και η ΒΕΤΟ ΑΕΒΕ, που την αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα, ενισχύουν συστηματικά τις σημαντικές προσπάθειες κολυμβητικών ομάδων και ομίλων αλλά και μεμονωμένων κολυμβητών που δίνουν τις «μάχες του νερού» σε όλο τον κόσμο τιμώντας τα ελληνικά χρώματα. Τα προϊόντα Arena μπορείτε να τα βρείτε στα καταστήματα αθλητικών ειδών αλλά και στα εξειδικευμένα καταστήματα κολυμβητικών ειδών.

Για την Arena:
Για πάνω από 35 χρόνια η Arena έχει εξοπλίσει κορυφαίους κολυμβητές και λάτρεις των θαλάσσιων σπορ με, μαγιό και αξεσουάρ που έχουν δημιουργηθεί μετά από μεγάλη έρευνα, τεχνογνωσία, και μια ανυποχώρητη δέσμευση στην ποιότητα. Με έδρα στην Tolentino, της Ιταλίας, η Arena έχει παρουσία σε 103 χώρες σε όλο τον κόσμο. Με θυγατρικές εταιρείες στην Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, ο όμιλος έχει, επίσης, ένα δίκτυο ειδικευμένων συνεργάτες σε 86 χώρες, ενώ στην Ιαπωνία η ομάδα Descente κατέχει και διαχειρίζεται το εμπορικό σήμα σε 11 χώρες της Άπω Ανατολής

Για την VETO:
Απο την ίδρυσή της το 1974, η VETO ΑΒΕΕ αποτελεί τον αποκλειστικό αντιπρόσωπο και διανομέα μερικών από τα πιο πετυχημένα brands αθλητικής και casual ένδυσης και υπόδησης. Σήμερα, η VETO ΑΒΕΕ αποτελεί μια από τις κορυφαίες αντιπροσωπείες επώνυμης ένδυσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στις όμορες διεθνείς αγορές (Βουλγαρία, Ρουμανία, FYROM, Κύπρος), ενώ παράλληλα απολαμβάνει της εμπιστοσύνης μερικών από τα ισχυρότερα fashion και lifestyle brands της ευρωπαϊκής και αμερικανικής αγοράς, FILA, Arena, World Industries, Heelys.

Enhanced by Zemanta

Ανακοίνωση του Τομέα Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις εξαγγελίες του νέου υπουργού ΠΕΚΑ

«Θα κάνω ό,τι μπορώ για να προχωρήσουμε πιο ενεργά σε αυτό που περιγράφουμε ως Πράσινη Ανάπτυξη. Να δείξουμε ότι η Πράσινη Ανάπτυξη είναι πρώτα από όλα –και πάνω από όλα– ανάπτυξη. Με κεφαλαίο Α».

Τάδε έφη Γ.Παπακωνσταντίνου, νέος υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.

…Με κεφαλαίο Α και με μικρό «πι» – αυτό ακριβώς φοβόμαστε! Ουδόλως Πράσινη, δηλαδή! Γιατί κάτι τέτοιο προκύπτει από τις πρώτες προγραμματικές δηλώσεις του τέως υπουργού Οικονομικών που μοιάζει να προσέρχεται στο καινούριο του υπουργείο με τις ίδιες εισπρακτικού χαρακτήρα και αδιέξοδες περιβαλλοντικά αντιλήψεις που τον χαρακτήριζαν ως «τσάρο» της Οικονομίας.

Η επίσημη προαναγγελία για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων («Στη χώρα μας στρουθοκαμηλίζουμε. Δεν είναι δυνατόν να «γκρεμίσεις» ένα εκατομμύριο αυθαίρετα κτίσματα…» ), σε βάρος του περιβάλλοντος και όλων όσων επέλεξαν –ή δεν είχαν τη δυνατότητα να το πράξουν…– να μην αυθαιρετήσουν, για χάρη κάποιων εκατομμυρίων ευρώ στο κρατικό ταμείο, λύση στην οποία αντιτάχθηκε σθεναρά η τέως υπουργός Τίνα Μπιρμπίλη, πατώντας και σε συνταγματικά ερείσματα, είναι ένα πρώτο δείγμα γραφής του νέου υπουργού.

Στο όνομα ενός «περιβαλλοντικού πραγματισμού», ανοίγει πολλά θέματα: «Επανεξέταση της απαγόρευσης της πετρελαιοκίνησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη», «εκμετάλλευση κοιτασμάτων χρυσού», «πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη», «εκμίσθωση του λιγνιτωρυχείου της Βεύης», «καύση απορριμμάτων», «δραστηριότητες που θα εξαιρούνται από τη μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων», «όχι μόνο για το τι είναι δάσος, αλλά και το τι θέλουμε να είναι δάσος» κλπ.

Να υποθέσουμε ότι στην έννοια «ενσωμάτωση του περιβαλλοντικού κόστους», δεν περιλαμβάνεται και η ενσωμάτωση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος των τεράστιων ποσών που η ΔΕΗ θα καταβάλει από το 2013, για αγορά δικαιωμάτων ρύπανσης λόγω των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου.

Ο Τομέας Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της Δημοκρατικής Αριστεράς απαιτεί την επείγουσα θέσπιση πράσινων πολιτικών ως τον κατ’ εξοχήν δρόμο για διέξοδο από την οικονομική-και όχι μόνο- κρίση που μαστίζει τη χώρα, με βάση τις ενδεδειγμένες περιβαλλοντικά λύσεις –πάντα με αριστερό και προοδευτικό πρόσημο– που έχει καταθέσει κατά καιρούς στις προτάσεις του.

Η κοινωνία των πολιτών που ευαισθητοποιείται όλο και περισσότερο σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της εφαρμογής συγκεκριμένων πράσινων πολιτικών και όχι βέβαια μιας νεφελώδους, υπονομευμένης εξαρχής και αφερέγγυας «Πράσινης Ανάπτυξης», διαπιστώνει καθημερινά ότι η οικονομική κρίση οδηγεί ταυτόχρονα σε κοινωνική και περιβαλλοντική εξαθλίωση.

Και είναι βέβαιο ότι θα αντιταχθεί στο αντιπεριβαλλοντικό Μνημόνιο που φέρνει στην ατζέντα του ο νέος υπουργός ΠΕΚΑ.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη για ένα συνεχιστή της οπτικής του Γιώργου Σουφλιά που θα «αξιοποιεί» το περιβάλλον, αλλά για πραγματικές πράσινες λύσεις, λύσεις που αποτελούν μονόδρομο για την ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας.


Η Άννα Φραγκουδάκη  καθηγήτρια κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ένα σημαντικό άρθρο της στο protagon.gr προτείνει 10 ριζικές αλλαγές στα σχολεία.

Στον πρόλογό της αναφέρει:

«Θα εισηγηθώ 10 προτάσεις αλλαγής του σχολείου, καθώς είναι το θέμα που γνωρίζω βαθύτερα από κάθε άλλο.

Είναι πλατιά αποδεκτό στην κοινωνία ότι το ελληνικό σχολείο χρειάζεται ριζική αλλαγή γιατί είναι από τα πιο παραδοσιακά και καθυστερημένα.

Αυτό είναι το κύριο αίτιο που τα Ελληνόπουλα βρίσκονται στο διεθνές πρόγραμμα PISA στην ουρά των 30 χωρών του ΟΟΣΑ, ενώ στο επίπεδο αριστείας φτάνει μόνο 1% (!).

Η ριζική αλλαγή είναι μεγάλη ανάγκη να ξεκινήσει από την πρώτη βαθμίδα. Εάν τα παιδιά στα πρώτα τους σχολικά βήματα ταυτίσουν τη μάθηση με την πλήξη και τον καταναγκασμό, αυτό αλλάζει πολύ δύσκολα αργότερα».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΝΔΑΙΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ, ΕΔΩ


Papa Smurf.Όλα τα περιμέναμε αλλά ότι και σήμερα οαντικομμουνισμός θα έφτανε στο σημείο να ΅βαφτίσει΅ κομμουνιστές τα στρουμφάκια, αυτό ξεπερνά κάθε φαντασια.

Η Αμερική η χώρα που έθρεψε τα στρουμφάκια και δεν ξεχασε (ορισμένοι τουλάχιστον) τον ….»κομμουνιστικό κίνδυνο» μεγαλουργεί και πάλι .

Τα αρρωστημένα μυαλά κάθισαν σκέφτηκαν και έβγαλαν κομμουνιστές ταστρουμφάκια! Μην παραξενεύεστε. Διαβάστε το παρακάτω κείμενο και θαγελάσετε άν δεν φρίξετε!

«Μπορεί η σειρά με την οποία μεγαλώσαμε όλοι να φαίνεται αθώα, αλλά αν εστιάσουμε σεμερικές Τρανταχτές μεν αλλά και καλά καμουφλαρισμένες λεπτομέριες, βλέπουμε την αλήθεια σε όλο της το μεγαλείο!!!

Η ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ


Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Τα μπαλκόνια φέτος δεν αναβοσβήνουν μαγικά. Λιγοστά τα στολισμένα. Διαπέρασα τους τοίχους με το βλέμμα και σαν να είδα ότι και μέσα, λίγα είναι ολοστόλιστα.
Ολοι κρατιούνται. Αφησα πίσω τις γειτονιές πέριξ των λόφων και κατηφόρισα στο κέντρο.
Η ζωή κυμάτιζε διαφορετική στο Κολωνάκι και στη Σταδίου, διαφορετική στην Αθηνάς και στην Ευριπίδου, μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω. Στο Κολωνάκι, σαν να μη συμβαίνει τίποτε· το έμπειρο μάτι, όμως, μπορεί να συγκρίνει με πέρυσι: τα καφενεία είναι ήσυχα και δεν είναι φίσκα, η τελευταία Κυριακή για ψώνια θύμιζε Αύγουστο, οι χριστουγεννιάτικες μέρες είναι ήσυχες, σχεδόν θλιμμένες, ο κόσμος κινείται σιγαλόφωνα, διακριτικά, κομψά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Στο Σύνταγμα δεν στήθηκε το μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης, δεν άναψε καρουσέλ. Στην Ερμού παίζουν πλανόδιοι μουσικοί για να γεμίσουν το κενό και να θυμίσουν τα Χριστούγεννα των διαφημίσεων και των σχολικών βιβλίων, στερεοτυπικά χαρμόσυνα. Ακόμη κι αυτή η στερεοτυπική εορταστικότητα, τα παράφωνα κάλαντα, οι ξέχειλες σακούλες με τα δώρα και τα περιττά, ο αμέριμνος καφές και το κονιάκ στα πεζοδρόμια, κι αυτή η στερεοτυπία χρειάζεται, σαν νοσταλγία γι’ αυτό που υπήρχε διαρκώς, χωρίς κανένα σημάδι διακοπής του. Μα διακόπηκε.
Από τη Σταδίου κάτι λείπει: η λάμψη, το χρήμα, το κέφι, η ψευδαίσθηση των εορτών, η βουή. Κλειστά μαγαζιά με πένθιμα «Ενοικιάζεται» και απειλητικά γκράφιτι στις κλειστές προσόψεις, ανοιχτά μαγαζιά με λιγοστούς ή καθόλου πελάτες, περαστικοί χωρίς σακούλες δώρων, περαστικοί συλλογισμένοι προσπερνούν βιαστικά, καρτερικοί ζητιάνοι, μια υπέρλαμπρη μπάντα τσιγγάνων από την Τρανσυλβανία φωτίζουν με τα χάλκινά τους τα Χαυτεία, με τραβούν σαν έντομο ηχοτροπικό. Είχα διψάσει για ήχο και φως – και ευωδιά: ο Λουμίδης σκορπάει γενναιόδωρα αρώματα Σάντος και Κολομβίας.
Ο δρόμος σε τραβάει προς τα κάτω, φυσικά, αβίαστα. Κατηφορίζω, σκονισμένος από τη μελαγχολία της Σταδίου. Αθηνάς, Βαρβάκειος, Ευριπίδου. Αλλάζει η τονικότητα, ανεπαίσθητα μα σταθερά. Ξανακούω βουή άστεως: Η ζωή ξεχειλίζει στους δρόμους· μια ζωή ντεγκραντέ, που κυματίζει διαφορετική σε αισθήματα, μα πόσο διαφορετική μέσα σε μερικές εκατοντάδες μέτρα, από το Σύνταγμα ώς την Κουμουνδούρου.
Πιπεριές αποξηραμένες και ξύλα κανέλας, όσπρια, σακιά, σαπούνι, αινιγματικά εμπορεύματα απ’ την Κίνα, αναπτήρες, ψαλίδια, φανοί θυέλλης, σ’ ένα σκοτεινό μαγαζάκι στον άδειο παράδρομο δυο γυναίκες φτιάχνουν πλεξούδες σκόρδα, 3 ευρώ τα 25, θυμίζει Κάιρο, Πειραιά και Ερμούπολη του ’60, και τα πρόσωπα είναι σκούρα, τα μάτια ολόμαυρα, οι λαλιές άλλες. Η πόλη είναι ντεγκραντέ. Εδώ ξεθωριάζει η θλίψη του αστού, τονίζεται η ζωτικότητα του ενστίκτου, η επιβίωση.
Λεπτή ψύχρα μεσογειακή. Στεκόμασταν σ’ ένα μπαλκόνι art deco πλάι στην πλατεία Κουμουνδούρου και σιγοπίναμε προσέκο παγωμένο. Στις απέναντι πολυκατοικίες μια άλλη ζωή ξεχυνόταν ορμητική, σαν άγρια βλάστηση: δορυφορικά πιάτα, απλωμένες μπουγάδες, ποδήλατα στα μπαλκόνια, ένα παράθυρο καδράριζε μια μητέρα που κούρευε τον γιο της. Η ζωή ξεχείλιζε απ’ τα φωτεινά παράθυρα, χωρίς γιρλάντες, χωρίς γκυ χριστουγεννιάτικα και φωτάκια LED. Σκέτη ζωή.
Τι λέτε, να μείνω ή να φύγω; Ο τριαντατριάχρονος συνομιλητής με αιφνιδιάζει· απαντάω αυθορμήτως: Να φύγεις! Εχεις καλή πρόταση για να φύγεις έξω; Πρόταση επιβίωσης, όχι σπουδαία πράγματα. Αισθάνομαι ότι εδώ θα συμβούν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, οπότε λέω γιατί να φύγω, αν θα πετύχω απλώς μια επιβίωση; Κι εδώ θα επιβιώσουμε…
Σκούροι Ανατολίτες περνούν από κάτω, σηκώνουν το βλέμμα, κοιτούν διερευνητικά, βρισκόμαστε στη γειτονιά τους.
Η Αθήνα είναι συναρπαστική… Ολα μπορούν να συμβούν, ο αέρας έχει ηλεκτρισμό, κάτι συμβαίνει… Η οικοδέσποινα του προσέκο έχει εργαστεί πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη και στο φιλόδοξο Βερολίνο της επανένωσης. Τίποτε δεν συμβαίνει πια στο Βερολίνο, λέει. Τον καιρό που πολλοί ετοιμάζονται να φύγουν, κάποιοι άλλοι επιστρέφουν, χορτάτοι από άλλες πόλεις, από εμπειρίες. Γυρνούν στην αβεβαιότητα, επιλέγουν το μεταίχμιο, τον ηλεκτρισμό, το ρίσκο των αλλαγών. Αντλώ από την αισιοδοξία και τη ζωτικότητά τους.
Αφήνομαι πάλι στο ντεγκραντέ της ζωής, στην πόλη. Ανάβαση, τώρα. Στο σταυροδρόμι κοιτάζω τα οδόσημα. Το ένα μνημονεύει την αρχαία ποιήτρια Κόριννα από την Τανάγρα. Η άλλη οδός είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο, ταιριαστός πολύ με το ρευστό παρόν, παρηγορητικός: «Αφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος· και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον».
http://e-parembasis.blogspot.com/2010/12/blog-post_5924.html


thumb

Από το Μαρικάκι

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Επιταχύνονται οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ ύστερα από το μετεκλογικό βάλτωμα των συζητήσεων για το παραπέρα, με κύρια ευθύνη του ΣΥΝ, πιστού στο μότο «no news, good news» και «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης του χειροτονηθέντος στην Κερατέα περιφερειακού συμβούλου Αλέκου, βαριεστημένο εν πολλοίς από τους δονκιχωτισμούς της ηγεσίας του είπε να πάρει μια πρωτοβουλία ν’ ανάψουν τα αριστερά αίματα γιατί μόνο μπροστά στην προοπτική της ενδοαριστερής αναμπουμπούλας και διαφωνίας ανάβουν. Μπροστά σε κάτι ψιλόχοντρο μνημονιακές λαίλαπες παγώνουν και δε βγαίνει μιλιά. Πήρε λοιπόν την πρωτοβουλία και ζήτησε να συνεδριάσει επιτέλους η τελούσα υπό αναστολή Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ – παρά την ανατριχίλα του Αλέκου στην υποψία και μόνο ότι μπορεί έστω και στιγμιαία να αναβιώσει ο ΣΥΡΙΖΑ της Βαλτετσίου – προκειμένου να αποφασίσει τη διενέργεια της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ. Ατζέντα της 4ης Πανελλαδικής θα είναι

Α) «αυτοκριτική» στη μέχρι σήμερα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία

Β) Οργανωτική ανασυγκρότηση και δημοκρατική εμβάθυνση του ΣΥΡΙΖΑ – ΣΥΡΙΖΑ των μελών

Γ) Επικαιροποίηση της κριτικής στις Συνθήκες του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ, της Νίκαιας και της Λισσαβώνας

Δ) Συζήτηση και σχεδιασμός εν όψει των επαπειλούμενων εκλογών

Ε) Α, και το Μνημόνιο και οι προοπτικές εξόδου στη βάση της ανάδειξης μιας αριστερής λύσης – Μνημόνιο και ΕΕ. Αυτό το υποθέμα μοιάζει ο πιο αδύναμος κρίκος της Συνδιάσκεψης, έχει πάρει από τώρα υποψηφιότητα για την 5η Πανελλαδική.

Το ραντεβού των συνιστωσών ορίζεται για τα μέσα Μαρτίου με τον Λαφαζάνη να ωρύεται ότι δεν είναι ώρα για τέτοια, επίκεινται εκλογές, κ.λπ.

Στο μεταξύ το Μέτωπο ανακοινώνει ότι προχωρεί στη δική του οργανωτική συγκρότηση στις αρχές Φεβρουαρίου, με μία και μόνη υποψηφιότητα για την αρχηγία.

Στον ΣΥΝ  τα πράγματα δεν είναι καλά. Ο Τσίπρας τα έχει πάρει τελείως στο κρανίο με τον Λαφαζάνη βλέποντας την 58η συνέντευξη του ηγέτη του Αριστερού Ρεύματος στον Τύπο να μιλά για «κατοχή», «έξοδο από το ευρώ»,«στάση πληρωμών». Στη σκέψη του Τσίπρα αυτές οι αναφορές προσποιούνται ότι είναι αριστερές, αλλά στην πραγματικότητα αθωώνουν την ντόπια αστική τάξη αφού μπορούν να πραγματοποιηθούν ανετότατα υπό την κυριαρχία της και προς όφελός της. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών εντός της ευρωζώνης στην προοπτική της επανίδρυσης. Μπορεί αυτή να καταρρέει πάνω μας και όλο αυτό να μοιάζει μαζοχιστικό αλλά, τι να κάνουμε δεν παύει να είναι κορυφαία έκφραση αλληλεγγύης στις εργατικές τάξεις των άλλων χωρών.

Την ώρα που ο Τσίπρας βρίσκεται στο πέλαγος των παραπάνω συλλογισμών, το βλέμμα του πέφτει πάνω στο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη όπου είναι χτυπημένη παρέμβαση της Αλέκας, κατά «διαχειριστικών λύσεων που υπονοούν ότι η έξοδος από το ευρώ θα σώσει το λαό». «Ορίστε, το λέει και η Αλέκα», σκέφτεται ο πρόεδρος του ΣΥΝ που τινάζεται από την καρέκλα όταν τον διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα μια «ανίερη» ιδέα.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Το μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής εισέρχεται στην εβδομάδα των διαδικασιών συγκρότησής των οργάνων του και κατάρτισης της πολιτικής του διακήρυξης. Σε μια αναλαμπή πρωτοβουλίας και αφού τα ευρωσορόπια του ΣΥΝ του έχουν εκτινάξει το ζάχαρο, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης καταθέτει υποψηφιότητα για την ηγεσία του Μετώπου και ταυτόχρονα ανακοινώνει την αποχώρησή του μαζί με τους συντρόφους του Αριστερού Ρεύματος από τον Συνασπισμό. Με μια μαχητική, μαρξιστικών αναφορών ομιλία ενώπιον των μελών των συνιστωσών στο ημιάδειο κλειστό Ταε Κβο Ντο του Φαλήρου κερδίζει τους συντρόφους και κατατροπώνει τον Αλέκο, ο οποίος δεν εγκαταλείπει αλλά βολεύεται και με το δεύτερο ρόλο, μέχρι να διαμορφωθεί το έδαφος για συγκρότηση μικρότερης ομάδας μέσα στο Μέτωπο με τον ίδιο επικεφαλής.

Ο Τσίπρας φαίνεται στο μεταξύ ότι έχει περάσει στην αντεπίθεση. Δημοσίευμα στον Τύπο κάνει λόγο για μυστική συνάντηση του ίδιου με την Αλέκα σε φαστ φουντ έξω από τον Περισσό. Το ΚΚΕ ζητά από τους ψηφοφόρους του, να περιμένουν μερικές δεκαετίες ακόμη ώστε να έρθει σαν ώριμο φρούτο η έξοδος από το ευρώ, όταν οι συσχετισμοί υπέρ των κολασμένων θα έχουν συντελεστεί και θα είναι πρόσφορες οι συνθήκες για ασφαλή έξοδο με προοπτική τη λαϊκή εξουσία. Λίγες μέρες μετά, κάνει πάταγο παρέμβαση σε απεργοσπαστική έκδοση του (παρασκευο)Κυριακάτικου Βήματος που υπογράφεται από κοινού από την Αλέκα Παπαρήγα και τον Αλέξη Τσίπρα. Το κείμενο επιγράφεται «Όχι σε καπιταλιστικές συμμαχίες με Ρωσία και Κίνα. Ναι στη δοκιμασμένη πάλη απέναντι στα γνώριμα μονοπωλιακά συμφέροντα της ΕΕ».

Ο Δημήτρης Γόντικας αρθρογραφώντας στον Ριζοσπάστη, διορθώνει παλιότερη παρέμβασή του για το κίνημα, και από τους «κηδεμονευόμενους» από αστικά συμφέροντα αριστερούς παραλείπει τον κουτσουρεμένο πλέον ΣΥΝ.

 

ΜΑΡΤΙΟΣ

 

Ο Λαφαζάνης, που έχει πάρει τα πάνω του, ανοίγει βηματισμό για τη διεύρυνση του Μετώπου και συμμαχεί με κομμάτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλους ανένταχτους, καθηγητάδες, αριστερούς οικονομολόγους, Σακοράφες που εμφορούνται από ύποπτο αριστερό πατριωτισμό, πάνω στη γραμμή της στάσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ για μια σοσιαλιστική προοπτική της χώρας. Μετριούνται, αλλά και πάλι είναι λίγοι.

Στις 25 Μαρτίου προκηρύσσονται εκλογές υπό το δίλημμα «καταργούνται οι μισθοί ή χρεοκοπία». Η προγραμματισμένη 4η Πανελλαδική ματαιώνεται με οριακή πλειοψηφία στη Γρεμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας προσπαθεί να πείσει την Αλέκα να κατέβουν μαζί και να του πάρουν τα σώβρακα του Λαφαζάνη. Αλλά η Αλέκα, παρόλο που έχει εκτεθεί, δεν πείθεται γιατί τα δημοσιεύματα στον Τύπο βοούν ότι ο Τσίπρας εξακολουθεί να το ‘χει δίπορτο και ποτέ δεν εγκατέλειψε την πρόθεση διεμβολισμού του ΠΑΣΟΚ δια της μεθόδου στιγματισμού διαφωνούντων πράσινων βουλευτών μέσω ανταλλαγής χειραψιών έμπλεων υπαινιγμών για προοπτική συνεργασίας με τον ΣΥΝ στις αντιμεθεπόμενες εκλογές.

Το λαφαζανικό πλέον Μέτωπο, αφού βλέπει ότι τα δικά του κουκιά δεν φτάνουν ορίζει αντιπροσωπεία που το κόβει για το σπίτι του Αντωνάκη, ο οποίος κάτω από το ζούληγμα της τρόικας μπας και βγάλει συναίνεση, έχει ψιλοπαραφρονήσει και το ρίχνει στο πιοτό. Μέσα στο μεθύσι του συχνά επιδίδεται σε σαιξπηρικού τύπου διλήμματα επικαιροποιημένα στην εκδοχή «μείγμα οικονομικής πολιτικής με το μνημόνιο ή χωρίς το μνημόνιο»;

Η αντιπροσωπεία των λαφαζάνηδων τον πετυχαίνει σε μια τέτοια ευάλωτη στιγμή και ύστερα από μερικά χαστούκια και συναισθηματικούς εκβιασμούς του τύπου «ρε μαλάκα, έτσι που το πας όχι Πολιτική Άνοιξη, ‘’Ελεύθερη Αττική’’ θα το καταντήσεις το μαγαζί», «κόψε τις ασυναρτησίες με τα μείγματα, καν’ τους ρε να σε φοβηθούνε λίγο», «κοιτάχτε, ορε, ένα ΄΄σύκο΄΄ καλαματιανό» τον πείθουν να προσχωρήσει στη «γνήσια αντιμνημονιακή γραμμή» και να συμπήξει μέτωπο μαζί τους για στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, σε μια προοδευτική προοπτική ανάταξης της οικονομίας εδώ και τώρα. Κι επειδή δεν είναι και κανά άτομο εμπιστοσύνης, ο Λαφαζάνης τον έχει από κοντά με συνεχή φροντιστήρια μαρξιστικής θεωρίας καταβάλλοντας τεράστιες προσπάθειες να του ανοίξει τους ορίζοντες. Ο Αντωνάκης γαρ δεν είχε πρωτογενή επαφή με το Κεφάλαιο αλλά μόνο μέσα από τις εντυπώσεις που του είχε μεταφέρει κάποτε ο Καραμανλής ο νεότερος συγκλονισμένος με την «ευαισθησία» του Καρόλου για την «εξαθλίωση» των εργατών της εποχής του. Οι προσπάθειες συναντούν εμπόδια καθώς ο Αντωνάκης είναι αλλεργικός στο σοσιαλιστικό λούστρο και αρχίζουν οι ενδομετωπικές φωνές για εγκατάλειψη του εγχειρήματος.

Πάντως, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διάψευση της θεωρίας υπόγειας συνεργασίας ΚΚΕ – ΝΔ, ο Πάγκαλος κηρύσσει την αφωνία του καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου…

* Καθότι, οι εξελίξεις καταιγιστικές και πολυσύνθετες πέραν του τριμήνου, ορατότης μηδέν…


thumb

Διορίστηκε τη δεκαετία του ’80 κάπου στον δημόσιο τομέα, λόγω των γνωριμιών του με την Τοπική του κόμματος στην ιδιαιτέρα του πατρίδα. Ως αντάλλαγμα, όλο το σόι – μετρούσε καμιά 30ριά ψήφους – τους έδωσε μονοκούκι υπέρ του σοσιαλισμού… Στον τόπο υπήρχε εισέτι και εξέχον στέλεχος της νεοπαγούς κυβέρνησης, που πήρε το παιδί υπό την προστασία του… ως φέρελπι νεανία, ο οποίος είχε πολλά να προσφέρει στο όνομα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της χώρας.

Σήμερα, τρεις συναπτές δεκαετίες μετά, υπό το ασφυκτικό καθεστώς του ΔΝΤ, ούτε κι αυτός θυμάται πού ακριβώς προσέφερε τις πολύτιμες όσο και σπάνιες υπηρεσίες του στο Έθνος και στο Κόμμα, μια και δεν τον έβλεπε συχνά η υπηρεσία, λόγω των ανειλημμένων συνδικαλιστικών υποχρεώσεων!

Κατόπιν, αφού εξασφαλίστηκε ο επιούσιος – ήταν γνωστό από τότε ότι ο πιο βολικός εργοδότης ήταν ο ευρύτερος δημόσιος φορέας – ο νεανίας που στο μεταξύ ανδρωνόταν με όλα τα ευεργετήματα που παρέχει μια σοσιαλιστική κοινωνία στους νεαρούς βλαστούς της πατρίδας, φρόντισε για ένα συμπλήρωμα στο (σοσιαλιστικό) εισόδημα και μπήκε σύμβουλος σε δυο τρεις επιτροπές, συν κάτι υπερωρίες, συν κάτι έξτρα και τυχερά, το μεροκάματο έβγαινε (πάντα με τη βοήθεια του ελεήμονος Θεού που ενίοτε βοηθά και τον σοσιαλισμό). Στο μεταξύ, νοικοκυρεύτηκε, βρήκε ένα καλό κορίτσι, από… σπίτι, και με δυο μεγάλα σπίτια έξτρα δικά της: «Ένα για να μένουμε κι ένα για να συμπληρώνουμε το εισόδημα. Έχει κι ένα εξοχικό στο χωριό… Κι εγώ το πατρικό στο νησί. Διορίστηκε κι η γυναίκα, σε κάποια ΔΕΚΟ (να ’ναι καλά ο υπουργός που βοήθησε)».Στο μεταξύ, ο παράγων είχε εξελιχθεί σε υπουργάρα, «όχι τόσο για τον μισθό – που δόξα Σοι ο Θεός είναι καλός –, αλλά περισσότερο για να βγάλει μια σύνταξη και για την ασφάλεια… Κατόπιν, σειρά πήραν τα παιδιά, που κι αυτά μπήκαν στον δρόμο τους – ίσα που προλάβαμε (γιατί οι κυβερνήσεις άλλαζαν και εκτός αυτού οι εκσυγχρονιστές που ήρθαν δεν ήταν και πολύ σόι…). Τα παιδιά τελείωσαν τις σπουδές, την κόρη τη διορίσαμε στο υπουργείο, τον γιο στον ΟΤΕ. Να πορευόμαστε, βρε αδελφέ… υγεία να υπάρχει… και όλα τ’ άλλα είναι… ένα τίποτα!

…Η γυναίκα βγήκε στη σύνταξη με κείνο τον νόμο, εδώ και χρόνια, κι εγώ στα πενήντα… ξέρεις… τα παράτησα. Τι τα θες τώρα τα τρεξίματα, καλά είναι.

Βγήκαν στο μεταξύ απ’ τη δουλειά… και μερικά διαμερίσματα για τα παιδιά και για μας, για τα γεράματα. Έχω βρει και μια δουλειά – ας είναι καλά η θητεία στο κόμμα – να συμπληρώνω τη σύνταξη…

Και να που… αξιωθήκαμε – τρομάρα μας – σ’ αυτά τα χάλια να εκχωρεί σοσιαλιστική κυβέρνηση τα δικαιώματα των εργαζομένων στην τρόικα. Γι’ αυτά αγωνιστήκαμε εμείς;… Όχι, ρωτάω δηλαδή, ποιος το περίμενε… οι αγώνες και οι θυσίες μας να καταλήξουν… στην επιτήρηση; Να τηλεφωνείς στο κόμμα και να μη σε ξέρει κανένας; Εσύ, δηλαδή, να ’χεις δώσει τη ζωή σου και να μη σου βγαίνει στο τηλέφωνο ούτε βουλευτής για κανένα ρουσφέτι; Στον αέρα, σου λέω, πήγαν όλα! Πώς το κατάντησαν έτσι το ΠΑΣΟΚ; Πού είναι εκείνες οι στελεχάρες που είχαν υπόσταση κι αρχί…! Όλους τους ξεπάστρεψαν; Ποιους, ρε, αυτούς που έφτιαξαν το ΠΑΣΟΚ με το αίμα τους; Ποιους διαγράφεις, ρε Γιωργάκη; Την ιστορία δεν μπορείς να τη διαγράψεις, ρε!

Να μου το θυμάσαι, θα φύγουν νύχτα… με τα μέτρα που παίρνουν. Θα φάνε χοντρό φτύσιμο! Ρε, αυτοί είναι προδότες. Ποιος από το παλιό ΠΑΣΟΚ θα υπέγραφε το μνημόνιο; Πού είναι οι παλιοί ΠΑΣΟΚτζήδες, οι γάτες, να κάνουν κάνα χοντρό νταλαβέρι… να τη σκαπουλάρουμε;… Αυτοί εδώ πάνε να μας κόψουν τις συντάξεις… Τόσα χρόνια στο κόμμα και να σου πετσοκόβουν τη σύνταξη και το δώρο… Νύχτα θα φύγουν, να μου το θυμάσαι!

Είναι ΠΑΣΟΚ, ρε, αυτό που κόβει τα λεφτά του κοσμάκη; Ξεφτίλα! Νεοφιλελεύθεροι του κερατά, αμερικανάκια είναι αυτοί του Γιωργάκη! Να το ξέρεις! Ποιος τους ξέρει, ρε, αυτούς; Αυτοί μιλάν αμερικάνικα, δεν είναι πατριώτες!.. Τι δουλειά έχουν, ρε, αυτοί με το… Κίνημα;…

Ξεφτίλα, σου λέω!


Violent confrontation between anarchists and C... Του Θέμη Δημητρακόπουλου*

Η -απρόσμενη(;)- εκλογική καταγραφή της φασιστικής, νεοναζιστικής ακροδεξιάς στις δημοτικές εκλογές της Κυριακής 7 Νοεμβρίου με ένα άκρως ανησυχητικό 5,3% και την εκλογή του γνωστού νεοναζί Ν. Μιχαλολιάκου στο Δημοτικό Συμβούλιο του πρώτου δήμου της χώρας, με διψήφια μάλιστα ποσοστά στο προβληματικό, από κάθε άποψη, κέντρο της Αθήνας, δεν χτυπάει απλώς το καμπανάκι: σημαίνει συναγερμό για μια ανίκανη, αδιάφορη και ουσιαστικά ηττημένη κρατική μηχανή, ανάβει κόκκινο φως για μια παραδομένη, αμήχανη, αφυδατωμένη από κάθε αλληλεγγύη και συνοχή κοινωνία – μια κοινωνία δίχως πρόσωπο και δίχως πολιτικό, και συνεπώς ανθρώπινο, έρμα.
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ